गुरुवार, ७ जुलै, २०१६

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार 

              " निमितीतील सूक्ष्मात सूक्ष्म जिवापासूनही शिकण्याची विनयशीलता ज्यांच्यामध्ये असते त्यांनाच  ईश्वरप्राप्ती होते. " 

प्रकरण तिसरे 

मूळ पुढे सुरू 

                    १९७४ मध्ये माझ्या चुलत भावाकडून मी सत्य साई बाबांविषयी प्रथम ऐकले होते. त्यांनी मला कालीगुडी येथील ग्रंथालयात असलेल्या एका  पुस्तकाविषयी सांगितले होते. ३० मे १९७४ रोजी तेथील ग्रंथालयात मला ' सत्यम, शिवम, सुंदरम ' हे पुस्तक मिळाले. मी ते पूर्ण वाचले आणि स्वतःला हरवून बसले. मला स्वामींचे दर्शन घेण्याची उत्कंठा लागून राहिली; परंतु त्यासाठी काय करावे हे कळेना. मी त्यांना घट्ट धरून बसले. मी त्यांच्यासाठी अविरत अश्रू ढाळत होते. माझे वडील मला म्हणाले, की तू तीर्थयात्रा कर आणि नंतर पुट्टपर्तीला जा. 
                    १९८२ साली मी व माझे पती विशेष रेल्वेने ४० दिवसाच्या यात्रेवर निघालो. आम्ही बद्रीनाथ, केदारनाथ, पंढरपूर, कलकत्ता, काश्मीर ते रामेश्वरम या ठिकाणी गेलो, प्रत्येक तीर्थस्थळाचे दर्शन घेतले. या यात्रेच्या दरम्यान मला अनेक संस्मरणीय अनुभव आले. माझ्या वडीलांच्या विनंतीला मान देऊन आम्ही तीर्थयात्रा पूर्ण केली. 

उर्वरित प्रकरण पुढील भागात .....

जय साईराम

रविवार, ३ जुलै, २०१६

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार 

               " खऱ्या अर्थाने परमेश्वराचा शोध घेणाऱ्यांना सिद्धी नको असतात कारण सिद्धी म्हणजे आत्मसाक्षात्काराच्या मार्गावरील अडथळे होय."

प्रकरण तिसरे

मूळ पुढे सुरू 

                 ज्यांनी माझी तृष्णा जाणली होती ते उन्नत आत्मे होते. 
                 माझे भाव व्यक्त करण्यासाठी मी माझ्या वह्यांमध्ये व भिंतींवर कृष्णाला पत्रे लिहीत असे. संपूर्ण रात्र मी कृष्णासाठी रडून घालवत असे. एका गीतामध्ये मी लिहिले आहे - 
कान्हा तुझे नीलरूप पाहता लोचनी 
अन्य विचार ना येती मनी 
तुझे प्रिय दिव्य चरण 
तर छेडीति मम हृदयाची 

तुझे मनमोहक स्मित 
मंत्रमुग्ध करी मम जीवास 
तुझ्या नीलसौंदर्याचा आस्वाद 
ही तर स्थिती मुक्तिसदृश

तुझ्या मधुर संगीताने 
न्हाऊन निघे हे विश्व 
शब्दातील सच्चिदानंदात 

                  माझा हा अखंड धावा ऐकून कृष्णाने प्रतिसाद दिला. मला अनेक अनुभव आले, अनेकदा कृष्णाचे दर्शन झाले. 
                  एकदा कृष्णाने आपले गुपित उघड केले, " पुट्टपर्तीमधील सत्यसाई म्हणजे मीच आहे" ह्या प्रकटनामुळे माझ्या जीवनाला महत्वपूर्ण कलाटणी मिळाली. तो दिवस होता ८ जुलै १९८५. 

उर्वरित प्रकरण पुढील भागात ..... 

जय साईराम
ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार 

               " खऱ्या अर्थाने परमेश्वराचा शोध घेणाऱ्यांना सिद्धी नको असतात कारण सिद्धी म्हणजे आत्मसाक्षात्काराच्या मार्गावरील अडथळे होय."

प्रकरण तिसरे

मूळ पुढे सुरू 

                 ज्यांनी माझी तृष्णा जाणली होती ते उन्नत आत्मे होते. 
                 माझे भाव व्यक्त करण्यासाठी मी माझ्या वह्यांमध्ये व भिंतींवर कृष्णाला पत्रे लिहीत असे. संपूर्ण रात्र मी कृष्णासाठी रडून घालवत असे. एका गीतामध्ये मी लिहिले आहे - 
कान्हा तुझे नीलरूप पाहता लोचनी 
अन्य विचार ना येती मनी 
तुझे प्रिय दिव्य चरण 
तर छेडीति मम हृदयाची 

तुझे मनमोहक स्मित 
मंत्रमुग्ध करी मम जीवास 
तुझ्या नीलसौंदर्याचा आस्वाद 
ही तर स्थिती मुक्तिसदृश

तुझ्या मधुर संगीताने 
न्हाऊन निघे हे विश्व 
शब्दातील सच्चिदानंदात 

                  माझा हा अखंड धावा ऐकून कृष्णाने प्रतिसाद दिला. मला अनेक अनुभव आले, अनेकदा कृष्णाचे दर्शन झाले. 
                  एकदा कृष्णाने आपले गुपित उघड केले, " पुट्टपर्तीमधील सत्यसाई म्हणजे मीच आहे" ह्या प्रकटनामुळे माझ्या जीवनाला महत्वपूर्ण कलाटणी मिळाली. तो दिवस होता ८ जुलै १९८५. 

उर्वरित प्रकरण पुढील भागात ..... 

जय साईराम

गुरुवार, ३० जून, २०१६

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः

सुविचार

         " नावलौकिक व अनुयायांचा समूह तुम्हाला परमेश्वर साक्षात्कार घडवू शकतो का ? "

प्रकरण तिसरे

मूळ पुढे सुरू

                   मी दागिने घालण्याचे, उंची साड्या नेसण्याची सोडून दिले. सिनेमा पाहणे बंद केले. मासिके, कथा, कादंबऱ्या न वाचता केवळ आध्यात्मिक व महाकाव्यांचे वाचन करण्यास मी वचनबद्ध झाले. माझ्या वडिलांच्या ग्रंथालयातील सर्व आध्यात्मिक पुस्तके मी वाचून काढली. विनोबाजींचे भगवद्गीतेवरील पुस्तक व गांधीजींचे ' माझे सत्याचे प्रयोग ' हे पुस्तक, ही दोन्ही पुस्तके म्हणजे माझे दोन नेत्रच. नवीन जीवनशैलीचा अंगीकार करण्यासाठी या पुस्तकांची मला खूपच मदत झाली.
                 पुढील काही वर्षे मी अनेक संतमहात्म्यांना भेटून, मला तुम्ही परमेश्वराचे दर्शन घडवाल का ? या जन्मात मला परमेश्वर प्राप्ती होईल का ? असे प्रश्न विचारात होते. माझे वडील रामकृष्ण मिशनमध्ये सहभागी झाले होते. ते वरचेवर तिरुपारयातुराई येथील चिदभावनन्द स्वामीजींच्या तपोवन या आश्रमामध्ये जात. १०/१५ दिवस तेथे राहून कठोर साधना करत. जेथे अंतर्योग शिबिरे आयोजित केली जात तेथेही ते जात असत. मी ही त्यांच्याबरोबर तेथे जात असे. रामकृष्ण मिशनतर्फे महिन्यातून एकदा किंवा दोनदा आमच्या घरीही अंतर्योग शिबिर आयोजित केले जात असे. स्वामी नित्यानंद, स्वामी अखिलानंद, स्वामी बोधानंद, स्वामी सदानंद आणि स्वामिनी अंबिकाप्रिया हे सर्वजण शिबिराच्या वेळी आमच्याकडे येत. त्यांनाही मी ' मला परमेश्वराचे दर्शन होईल का ? ' हाच प्रश्न विचारात असे. अंबिकाप्रिया अम्मा आणि स्वामी सदानंद यांनी मला माझ्या साधनेच्या संदर्भात मार्गदर्शन केले व अडीअडचणींच्या प्रसंगी खूप मदत केली. मी त्यांना आध्यात्मिक साधनेविषयी अनेक प्रश्न विचारत असे. ते माझ्या शंकाकुशंकांचे निरसन करीत व मला माझ्या ध्येयाप्रत जाण्यासाठी प्रोत्साहित करीत. 

उर्वरित प्रकरण पुढील भागात ..... 

जय साईराम

रविवार, २६ जून, २०१६

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार 

          " पूर्णपणे शुद्ध होऊन परमेश्वराच्या चरणी स्वतःला समर्पित केले पाहिजे."

प्रकरण तिसरे 

मूळ पुढे सुरू 

                    माझ्या वडिलांचे माझ्याकडे लक्ष्य होते. त्यांनी मला रोज गीतेतील श्लोक म्हणण्यास सांगितले. आमच्याच घरात राहणाऱ्या संन्यासी राजाराम स्वामीजींची आध्यात्मिक प्रवचने मी ऐकत होते. 
                  यावर चिंतन केल्यानंतर परमेश्वराशी एकरूप होण्याची माझी तृष्णा मी पुन्हा नव्याने जागृत करण्याचे ठरवले. परमेश्वराचा शोध पुन्हा एकदा सुरू झाला. 
साधना, साधना साधना ... 
                 आजारपणातून उठल्यानंतर मी माझी घरातील कामे करू लागले. परमेश्वरप्राप्तीचे ध्येय साध्य करण्याच्या दृष्टीने मी लगेचच शिस्तबद्ध जीवनशैली अंगिकारली. काळ, धन, अन्न आणि ऊर्जा अजिबात वाया न घालवता मी माझे विचार सतत परमेश्वरावर केंद्रित करण्याचे ठरविले. गृहस्थाश्रमी असल्यामुळे येणाऱ्या अडचणींवर मात करून आदर्श जीवन जगण्याचा मी मनाशी निर्धार केला. 

उर्वरित मजकूर पुढील भागात .....

जय साईराम

गुरुवार, २३ जून, २०१६

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 
 
 सुविचार 

               " प्रेम म्हणजे काय ? कोणत्याही परताव्याची अपेक्षा न ठेवता परमेश्वरावर केलेले अपरिमित प्रेम. "
 
प्रकरण तिसरे 

मूळ पुढे सुरू 

                   आमच्या फॅमिली डॉक्टरांनी मला रोज माझ्या शरीराचे तापमान पाहून त्याची नोंद ठेवण्यास सांगितली. एक महिन्यांनी त्यांनी त्या नोंदी पाहिल्या आणि ते म्हणाले की माझ्या शरीराचे सर्वसाधारण तापमान खूपच जास्त होते. १०० डिग्री फॅरनहाईट. लहानपणी मी माझ्या आजीजवळ झोपत असे. तेव्हा मी माझे कपडे काढून अंगावर ओली चादर घेऊन झोपत असे. 
                  सर्वजण मला विचारत की मी असे का करते. मलाही त्याचे कारण माहीत नव्हते. आज मला त्याचा उलगडा होतो आहे. शरीराचे उंच्च तापमान अग्नीचे द्योतक आहे. परमेश्वरापासून अलग झाल्याचा विरहाग्नी. त्यानेच आता मुक्ती स्तूपाचे रूप धारण केले आहे. 
                    हा काळ माझ्या जीवनाला कलाटणी देणारा होता. जीवनाचे पुन्हा मूल्यमापन करावे, जीवनाच्या उद्दिष्टावर लक्ष केंद्रित करावे असे मला वाटू लागले. मी तीन मुले असलेली २१ वर्षाची स्त्री आहे याची मला एकाएकी जाणीव झाली. हे काय झाले ? आंडाळ आणि मीरा यांच्यासारखे परमेश्वरमध्ये विलीन होण्याच्या माझ्या स्वप्नाचे काय झाले ? मला आता मातेची अनेक कर्तव्ये बजावायची होती. हे असे कसे घडले ? 

उर्वरित मजकूर पुढील भागात ..... 

जय साईराम

रविवार, १९ जून, २०१६

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार 

" जन्म हे सर्व वेदना आणि दुःखाचे मूळ कारण आहे."

प्रकरण तीन 

मूळ 

                  " जो सर्व धर्म परमेश्वराच्या चरणी अर्पण करतो तो सर्वसंग परित्याग केलेला संन्यासी बनतो... तू गृहस्थाश्रमी जीवन दर्शवणारी संन्यासिनी आहेस "... बाबा 
गृहस्थाश्रमी संन्यासी 
                   लहानपणी उराशी बाळगलेले स्वप्न मागे ठेवून मी जुलै १९५५ मध्ये श्री. मनोहरन यांच्याशी विवाहबद्ध झाले. गृहस्थाश्रम - जीवनाच्या दुसऱ्या टप्प्यामध्ये प्रवेश केला. या माझ्या नव्या भूमिकेत मी ६ ते ८ वर्षे आनंदात घालवली. आयुष्यात प्रथमच मी वेगवेगळ्या रंगछटांच्या रेशमी साड्या नेसले. वसतिगृहामध्ये असताना माझ्यामध्ये निर्माण झालेला न्यूनगंड आता राहिला नव्हता. मी मदुराईला जाऊन एकेक साडी पसंत करण्यासाठी तास न् तास घालवत होते. माझ्या वडिलांनी मला खादीव्यतिरिक्त इतर काहीही वापरू दिले नाही. लग्नाच्या वेळेस वरपक्षाकडून मला पहिली रेशमी साडी मिळाली, तेव्हा मात्र माझ्या वडिलांनी ती नेसण्याची मला परवानगी दिली. माझे पतीही खादीच वापरत असत. ते अनेक वर्ष सरकारी खादी मंडळाचे व्यवस्थापक म्हणून काम करत होते. आता आमचा तिसरा मुलगा मणिवन्नन त्यांची परंपरा पुढे चालवतो आहे. तो गांधी निकेतन आश्रमात नोकरी करतो. 
                   १९६१ मध्ये मणिवन्ननच्या जन्माच्या वेळी मी आजारी पडले. प्रसूती कळांमुळे माझ्या हृदयाचा आकार वाढल्याचे डॉक्टरांनी सांगितले. अशी लाखात एखादीच केस असते. डॉक्टरांनी मला एक वर्षभर पूर्ण विश्रांती घेण्यास सांगितले. पहिले तीन महिने तर मी अंथरुणावर पडूनच विश्रांती घेतली. 

उर्वरित मजकूर पुढील भागात ..... 

जय साईराम