ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार 

           " योग्य वेळ येताच परमेश्वर कवच तोडून आपल्याला मुक्त करेल."

प्रकरण तिसरे 

 मूळ पुढे सुरु 

* गृहकृत्ये  करताना मी प्रत्येक कर्म परमेश्वराशी जोडत असे. केर काढताना मी मंदिराचा केर काढते आहे असा विचार करे. भांडी घासताना पूजेची उपकरणी घासते आहे अशी कल्पना करे. मुलांसाठी वेळ देताना मी भगवान श्री कृष्णाच्या मुलांसाठी वेळ देत आहे असे समजत असे. कामाचा कितीही बोजा असला तरी मी माझी ध्यानाची वेळ कधीही चुकवली नाही. कधीही त्यामध्ये तडजोड केला नाही वा वेळेत बदल केला नाही. 
* गेली अनेक वर्षे मी सकाळी विष्णुसहस्रनाम व स्वामी सहस्त्रमनाम  म्हणत असे आणि संध्याकाळी पुन्हा विष्णुसहस्रनाम म्हणत असे. प्रवासामध्ये असताना बसमध्ये बसल्या बसल्या मी विष्णुसहस्रनाम म्हणण्यास सुरुवात करत असे. 
* दुपारी १२ वाजता मी प्रार्थना गृहात जाऊन ध्यान करत असे. 
* पुन्हा संध्याकाळी ४ वाजता प्रार्थना गृहात जाऊन ध्यान करत असे व त्यांनतर भजन, अष्टोत्तरम्  आणि आरती करत असे. 

उर्वरित मजकूर पुढील भागात..... 

जय साई राम

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार 

           " योग्य वेळ येताच परमेश्वर कवच तोडून आपल्याला मुक्त करेल."

प्रकरण तिसरे 

 मूळ पुढे सुरु 

* गृहकृत्ये  करताना मी प्रत्येक कर्म परमेश्वराशी जोडत असे. केर काढताना मी मंदिराचा केर काढते आहे असा विचार करे. भांडी घासताना पूजेची उपकरणी घासते आहे अशी कल्पना करे. मुलांसाठी वेळ देताना मी भगवान श्री कृष्णाच्या मुलांसाठी वेळ देत आहे असे समजत असे. कामाचा कितीही बोजा असला तरी मी माझी ध्यानाची वेळ कधीही चुकवली नाही. कधीही त्यामध्ये तडजोड केला नाही वा वेळेत बदल केला नाही. 
* गेली अनेक वर्षे मी सकाळी विष्णुसहस्रनाम व स्वामी सहस्त्रमनाम  म्हणत असे आणि संध्याकाळी पुन्हा विष्णुसहस्रनाम म्हणत असे. प्रवासामध्ये असताना बसमध्ये बसल्या बसल्या मी विष्णुसहस्रनाम म्हणण्यास सुरुवात करत असे. 
* दुपारी १२ वाजता मी प्रार्थना गृहात जाऊन ध्यान करत असे. 
* पुन्हा संध्याकाळी ४ वाजता प्रार्थना गृहात जाऊन ध्यान करत असे व त्यांनतर भजन, अष्टोत्तरम्  आणि आरती करत असे. 

उर्वरित मजकूर पुढील भागात..... 

जय साई राम

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार 

           " योग्य वेळ येताच परमेश्वर कवच तोडून आपल्याला मुक्त करेल."

प्रकरण तिसरे 

 मूळ पुढे सुरु 

* गृहकृत्ये  करताना मी प्रत्येक कर्म परमेश्वराशी जोडत असे. केर काढताना मी मंदिराचा केर काढते आहे असा विचार करे. भांडी घासताना पूजेची उपकरणी घासते आहे अशी कल्पना करे. मुलांसाठी वेळ देताना मी भगवान श्री कृष्णाच्या मुलांसाठी वेळ देत आहे असे समजत असे. कामाचा कितीही बोजा असला तरी मी माझी ध्यानाची वेळ कधीही चुकवली नाही. कधीही त्यामध्ये तडजोड केला नाही वा वेळेत बदल केला नाही. 
* गेली अनेक वर्षे मी सकाळी विष्णुसहस्रनाम व स्वामी सहस्त्रमनाम  म्हणत असे आणि संध्याकाळी पुन्हा विष्णुसहस्रनाम म्हणत असे. प्रवासामध्ये असताना बसमध्ये बसल्या बसल्या मी विष्णुसहस्रनाम म्हणण्यास सुरुवात करत असे. 
* दुपारी १२ वाजता मी प्रार्थना गृहात जाऊन ध्यान करत असे. 
* पुन्हा संध्याकाळी ४ वाजता प्रार्थना गृहात जाऊन ध्यान करत असे व त्यांनतर भजन, अष्टोत्तरम्  आणि आरती करत असे. 

उर्वरित मजकूर पुढील भागात..... 

जय साई राम

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः

सुविचार

           " परमेश्वराने आपल्याला अमृतपुत्र म्हणजे हुबेहूब त्याचा नमुना म्हणून निर्माण केले आहे.

प्रकरण  तिसरे 

मूळ पुढे सुरु 

* स्नानानंतर मी स्वामींच्या पादुकांना अभिषेक करत असे. अभिषेक करताना स्वामी साक्षात माझ्या समोर पादुकांवर उभे आहेत अशी मी कल्पना करत असे. अभिषेकानंतर मी  स्वामींना नैवेद्य दाखवत असे. दिवसभरात  बनवलेले सर्व पदार्थ स्वामींना अर्पण करत असे. स्वामींना नैवेद्य दाखवल्याशिवाय आम्ही कधीही अन्न ग्रहण करत नाही.

उर्वरित  मजकूर पुढील भागात   ..... 

जय साई राम

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार 

" आपण केवळ परमेश्वराचे आहोत अन्य कोणाचेही नाही."

प्रकरण तिसरे 

 

मूळ पुढे सुरू 

* या सर्व प्रार्थना झाल्यावर मी स्वयंपाकगृहात जात असे. तिथे मी विभूतीची डबी ठेवते. त्यातील विभूती घेऊन मी गॅसस्टोव्ह व सिलेंडरवर ॐ हे पवित्र अक्षर लिहित असे आणि ' मातृ देवो भव पितृ देवो भव अग्नी देवो भव अतिथी देवो भव ' हा श्लोक म्हणून, स्टोव्हला अग्निकुंड मानून अग्निदेवाची प्रार्थना करत असे की अग्निसंस्कार केलेल्या या अन्नामधून आम्हा सर्वांना सत्वगुणांचा लाभ होवो आणि मग यज्ञकुंडातील पवित्र अग्नी प्रज्वलित करण्याचा भाव मनात ठेवून मी गॅस पेटवत असे. अशा तऱ्हेने माझे स्वयंपाकघरातील काम पुढे चालू होत असे. मी भजने म्हणत वा स्वयंपाकघरात ठेवलेल्या स्वामींच्या फोटोशी संवाद करत स्वयंपाक करत असे. 
* स्नान करण्यापूर्वी मी त्या पाण्याला स्पर्श करून त्यामध्ये गंगा, यमुना, गोदावरी, कावेरी, कृष्णा, नर्मदा आणि चित्रावती या सप्तसिंधूंच्या पवित्र जलाचे अस्तित्व आहे असे मानून गंगामातेला प्रार्थना करत असे की तिच्या पवित्र जलाने माझ्या सर्व पापांचा नाश होवो. स्नान करताना मी विभूती कवचाचे उच्चारण करून म्हणत असे,' ही साईंची विभूती माझे रक्षण करो, रक्षण करो. माझे मस्तक, माझे डोळे तसेच माझ्या प्रत्येक अवयवाचे रक्षण करो. ' आणि हे म्हणत असताना साबण लावून माझे स्नान पूर्ण होत असे. 

उर्वरित प्रकरण पुढील भागात .....

जय साई राम 

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार 

       " संयम आणि एकाग्रमन याद्वारे मनामध्ये सुविचार व सद् भावना निर्माण होतात."

प्रकरण तिसरे 

मूळ पुढे सुरू 

* तोंड धुताना व दात घासताना मी भिंतीवर लावलेल्या गीतेतील श्लोकांवर चिंतन करत असे. महात्मा गांधींची ही सवय मी आत्मसात केली. 
* ३ वाजून ४० मिनिटांनी मी प्रार्थनागृहात जाऊन ध्यान करत असे.
* सकाळच्या ध्यानानंतर मी देवदेवतांच्या तसबिरींपुढे उभी राहून पूजा प्रार्थना करत असे. आमच्या घरात श्री रंगनाथाचे खूप फोटो होते. मी त्यांना प्रार्थना करत असे की मलाही आंडाळसारखे सदेह साईरंगामध्ये विलिन व्हायचे आहे. मी श्रीकृष्णाच्या फोटोपुढे उभी राहून, त्यांनी त्यांच्या राधेचा स्वीकार करावा अशी आर्जवपूर्वक त्यांची प्रार्थना करत असे. गांधीजींच्या फोटोसमोर उभी राहून त्यांनी मला माझ्या दोन नेत्रांप्रमाणे असणारी अहिंसा व सबुरी द्यावी अशी प्रार्थना करत असे . रामकृष्णांच्या फोटोसमोर उभी राहून मी त्यांना प्रार्थना करते असे की त्यांनी माझ्या सुख आणि धन याविषयी असणाऱ्या आसक्तीचा नाश करावा. 
* श्री  आंडाळच्या फोटोपुढे उभी राहून मी म्हणत असे " तुम्ही माझ्या जीवनाचा आदर्श आहात. तुमच्यासारखे मलाही सदेह परमेश्वराला प्राप्त करून घ्यायचे आहे. तुम्ही मला असा वर द्या."
* माझी नित्यप्रार्थना करताना मी म्हणत असे " या जगातील समस्त जीव, चराचर सृष्टी, ज्ञानी, भक्त, मुक्त, जीवनमुक्त, चिरंजीवी, सिध्दपुरुष आणि सर्व देवदेवतांनो मी तुमच्यापुढे नतमस्तक होते. याचबरोबर मी दररोज गायत्री मंत्राचा जपही करत असे. एखादेवेळेस मी जरी विसरले तरी आपोआप या प्रार्थना माझ्या ओठांवर येतात. इतके ते स्वाभाविक बनून गेले आहे. केवळ सरावानेच चांगल्या सवयी अंगी बाणवल्या जाऊ शकतात. 

उर्वरित प्रकरण पुढील भागात .....

जय साईराम

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार

               " दर दिवसागणिक आपले आयुष्य कमी कमी होत आहे. परमेश्वरप्राप्तीचे ध्येय गाठण्यासाठी आम्ही काही करणार नाही का? "

प्रकरण तिसरे 

मूळ पुढे सुरू 

                   त्यानंतर २३ जानेवारी १९८४ रोजी मदुराईमधील गांधी म्युझियम येथे मला स्वामींचे पहिले दर्शन झाले. म्युझियममध्ये काम करणाऱ्या माझ्या वडिलांच्या मित्राने आम्हाला स्वामींच्या भेटीविषयी माहिती दिली. मला अत्यानंद झाला. मी माझे वडील व पती स्वामींच्या दर्शनासाठी गेलो. दुर्दैवाने मी स्वामींपासून खूपच दूर अंतरावर होते. मला स्वामींना नीट पाहतासुद्धा आले नाही. त्यामुळे मी निराश झाले. तरीपण आम्हाला सकाळी अर्धा तास स्वामींचे दर्शन होऊ शकले. २९ जून १९८५ - मी दीड वर्षानंतर पुट्टपर्तीला गेले आणि स्वामींचे दर्शन घेतले !

अहोरात्र परमेश्वराच्या संगतीत 
                   ज्या माझ्या ३५ वर्षाच्या दिनचर्येनी मला परमेश्वराच्या चरणाप्रत नेले, ती दिनचर्या मी वाचकांसाठी खाली देत आहे. ती त्यांना नक्कीच सहाय्यभूत ठरेल. 
* मी दररोज पहाटे ३ वाजता उठत असे व करदर्शन घेऊन प्रार्थना करत असे, ' हे दोन्ही हात सदैव देते असावेत, कधीही घेते नसावेत.'
* उठल्यानंतर जमिनीवर पाय ठेवण्यापूर्वी मी पृथ्वीमातेला प्रणाम करून तिची प्रार्थना करत असे व तिला पायदळी तुडवल्याबद्दल तिची क्षमा मागत असे. 
* त्यानंतर मी ' दिनम् दिनम्  श्रीरंग दर्शनम  ' असे म्हणून उत्तरेकडे सात पाऊले टाकून श्रीरंगाला प्रणाम करत असे. ' तसेच दिनम् दिनम् पुट्टपर्तीदर्शनम ' म्हणून पुट्टपर्तीच्या दिशेने सात पाऊले टाकून प्रणाम करत असे. 

उर्वरित मजकूर पुढील भागात ..... 

जय साईराम