ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार 

            " साधक एवढा सत्वगुणांनी युक्त असायला हवा की त्याला त्याच्या अवस्थेची जाणीवही नसेल." 

प्रकरण दुसरे

अंकुर पुढे सुरु 

                    कावेरी, अरविंदन आणि मणिवन्नन या माझ्या तिन्ही मुलांना माझ्या आजीनेच वाढवले. तिच्या मदतीमुळेच मी माझ्या साधनेवर लक्ष केंद्रित करू शकले. माझ्या कठोर व्रतवैकल्यांना, माझ्या प्रयत्नांना आजीने पूर्ण पाठिंबा दिला. ती मला घरकामात मदत करत असे. जेव्हा मी एकभुक्त व्रत ( दिवसातून एकवेळ जेवण घेणे ) करत असे, तेव्हा ती मला लाडीगोडी लावून जास्त खाण्याचा आग्रह करत असे. त्यावर मी तिला म्हणत असे, " आजी, मला नको ग आग्रह करूस. ही माझ्या आणि कृष्णामधली बाब आहे." 
                   जन्मतःच मी रंगाने खूप काळी होते. गावातील सर्वजण म्हणत, " तिची आई तर खूप गोरी आहे. बहुतेक हॉस्पिटलमध्ये बाळांची अदलाबदल झाली असावी." माझ्या आजीने मग प्रतिज्ञा केली, की ती माझा रंग बदलून दाखवेल. ती रोज मला एरंडेल तेल व हळदीच्या मिश्रणाने मालीश करून आंघोळ घालत असे. 
                   खाण्याच्या बाबतीत मी खूपच चिकित्सक होते. मला भाज्या आवडत नसत. माझी आजी माझ्यासाठी नाचणी आणि भाज्या यांचे सूप व इतर अनेक पौष्टिक पदार्थ बनवत असे. माझ्या जवळ बसून ती मला अनेक भक्ती कथा सांगून खायला लावत असे. 

उर्वरित मजकूर पुढील भागात ..... 

जय साईराम

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार

" असीम प्रेम म्हणजे प्रज्ञान."

प्रकरण दुसरे 

अंकुर पुढे सुरु 

                     लहानपणी मला वरचेवर पोटदुखीचा त्रास होत असे. माझ्या पालकांनी मला बऱ्याच डॉक्टरांकडे नेले, परंतु त्याचा काही उपयोग झाला नाही. शेवटी एका डॉक्टरांच्या लक्षात आले, की भुकेमुळे माझे पोट दुखते. ते म्हणाले, " तिला भूक लागली आहे हे न कळल्यामुळे ती रडते आहे. तिचे पोट दुखायला लागले तर तुम्ही तिला दुध किंवा दहीभात द्या."
                   नुकत्याच जन्मलेल्या अर्भकाला सर्वात पहिली जाणीव होते ती भुकेची ! मला त्या जाणीवेचे ज्ञानच नाही. आत्ता स्वामींनी याचे कारण सांगितले, " तू प्रथमच इथे जन्म घेतला आहेस, त्यामुळे तुला भुकेची जाणीव माहितच नाही. " मी अमरत्वाच्या स्थितीतून आले, तिथे ना तहान ना भूक म्हणून मी भूक लागल्याचे सांगू शकत नाही. आज आश्रमातही तसेच होते. सर्वजण माझी काळजी घेतात. मला वेळच्यावेळी जेवण देतात, दुध देतात. तरीपण माझा आहार खूपच कमी आहे. नाश्ता आणि रात्रीच्या जेवणात मी एक डोसा किंवा दीड इडली खाते आणि दुपारच्या जेवणात थोडासा भात खाते. 
                   माझ्या आईची आई, श्री रेंगनापीयार अगदी तरुण वयातच विधवा झाली. तिला दोन मुले होती. मुलीचा क्षयरोगाने झालेला मृत्यू व मुलाचा घटस्फोट या दुःखद प्रसंगांना तिला सामोरे जावे लागले. तथापि तिच्या श्रद्धा आणि भक्तीने तिला काळाच्या कसोटीत उतरलेल्या तत्वांनुसार जीवन जगण्याचे बळ दिले. तिने माझा अतिशय प्रेमाने सांभाळ केला. मला पहिले मूल झाल्यावर ती म्हणाली, " ती स्वतःच एक बालक आहे आणि तिला एक बाळ झाले आहे." 

उर्वरित मजकूर पुढील भागात ..... 

जय साईराम

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार 

            " केवळ परमेश्वराप्रती प्रेम म्हणजे प्रेम नव्हे तर समस्त निर्मितीविषयी प्रेम म्हणजे प्रेम होय. "

प्रकरण दुसरे 

अंकुर पुढे सुरु 

                   दर आठवड्याला आम्ही शाळेतून चर्चमध्ये जात असू. तिथे मी साश्रू नयनांनी जीझसला प्रार्थना करत असे," मला कृष्णाचे दर्शन घ्यायचे आहे. मला कृष्णाचे दर्शन घ्यायचे आहे." मी माझ्या आईचाच कित्ता गिरवत होते. माझ्या केवळ आई वडिलांनीच नव्हे तर कुटुंबातील सर्वांनीच भगवंताचा ध्यास घेतला होता. 
                  एकदा मला वॉर्डनने बोलावले. त्या म्हणाल्या," तुझी आई आजारी आहे. तू घरी जा. जाताना काही कपडेही बरोबर ने. " मी घरी पोहोचले. तेव्हा आईने या जगाचा निरोप घेतला होता. मी धाय मोकलून रडत होते. माझ्या आजीने व इतरांनी माझे सांत्वन केले. " आता तुझे वडिलच तुझी आई आहेत." असे सांगून माझी समजूत घातली. माझी आई वयाच्या अवघ्या २८ व्या वर्षी निवर्तली. त्याकाळी दुर्धर असणाऱ्या क्षयरोगाने ती गेली. कृष्णाच्या तीव्र ध्यासाने आधीच कृश झालेला तिचा देह थोड्याच अवधीत रोगाला बळी पडला. 
                  त्यानंतर कुटुंबातील अनेकांनी माझ्या वडिलांना पुनर्विवाह करण्याचा सल्ला दिला. माझे वडील तरुण असूनही त्यांनी पुनर्विवाहास नकार दिला. ' काँग्रेसच्या कार्यकर्त्याने एक किंवा दोन मुले झाल्यानंतर ब्राम्ह्चाऱ्याचे आयुष्य जगावे.' या गांधीजींच्या तत्वाला अनुसरून त्यांनी हा निर्णय घेतला. 

उर्वरित प्रकरण पुढील भागात .....

जय साईराम

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः

सुविचार 

" आत्म दर्शन म्हणजेच आत्मसाक्षात्कार. "

प्रकरण दुसरे 

अंकुर पुढे सुरु 

                 माझ्या दहावीच्या वर्गशिक्षिका कु. नल्लया यांची मी लाडकी विद्यार्थिनी होते. माझ्या अकरावीच्या शिक्षिका सौ. देवानै या आमच्या एकमेव विवाहित शिक्षिका, बाकी सर्व शिक्षकांनी लग्न न करता शिक्षकी पेशाला वाहून घेतले होते. 
               माझी आजी मला सुट्टीत घरी घेऊन येत असे. माझे वडील आणि माझी आजी मला दर महिन्याला येऊन भेटत. ते माझ्यासाठी खाऊ आणत आणि आम्ही तिघं तो दिवस आनंदात घालवत असू. शाळेचे प्रत्येक सत्र संपले की मला घरी घेऊन जाण्यासाठी आजी सकाळी लवकरच शाळेत येऊन थांबत असे. ती येईल का नाही, अशी भीती मला वाटू नये, यासाठी ती हा खटाटोप करे. 
                माझ्या भित्र्या स्वभावामुळे मी कधी इतरांमध्ये मिसळले नाही. सर्वजण माझ्याकडे दुर्लक्ष करीत. आजही तेच घडत आहे. स्वामींचे भक्त माझ्याकडे दुर्लक्ष करत आहेत. 
                मी वर्गातील हुशार विद्यार्थिनी होते. फक्त खेळाचा तास सोडून बाकी सर्व विषय मला आवडत. विशेष करून हिंदी आणि गणित या सक्तीच्या विषयात माझे प्राविण्य होते. माझे वडील तुरुंगात हिंदी शिकले व त्यांनी मला हिंदी शिकवले. खेळाच्या तासाला मी माझा एकुलता एक आवडीचा ' रिंग बॉल ' हा खेळ खेळत असे. शिक्षक मला ५० दोरीच्या उड्या मारण्यास सांगत. मी थोड्याशाच उड्या मारत असे आणि माझी मैत्रीण ५० उड्या मारल्याचे लिहून टाकत असे ! 

उर्वरित मजकूर पुढील भागात ..... 

जय साईराम

     
 
 

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार 

         " दिव्यत्व आपला खरा स्वभाव आहे, हे सत्य जाणून, कोणत्याही गोष्टीने संभ्रमित न होणे हे ज्ञानाचे सौंदर्य आहे. "

प्रकरण दुसरे 

अंकुर पुढे सुरु 

                  माझ्या आजीने डॉक्टरांचा सल्ला घेतला. त्यांनी मला शाळेतून काढून घरी नेण्यास सांगितले. घरी आल्यावर माझी तब्येत सुधारली आणि माझ्या आईने पाचवीच्या परीक्षेसाठी घरीच अभ्यास करून घेतला. नंतर मी सहावीच्या वर्गात पुन्हा शाळेत दाखल झाले. 
                 सहावीला शिकणाऱ्या वडक्कमपट्टीच्या मीना नावाच्या एका शिक्षिकेला मी ओळखत होते. मला त्यांच्या वर्गात घातले. माझे चांगले मार्कस् पाहून आमच्या वसतिगृहाच्या वॉर्डनना मी त्यांच्या वर्गात यावे असे वाटले. मला तिथे जाण्याची भीती वाटली आणि मी माझ्या गावातील शिक्षिकेजवळ राहणे पसंत केले. 
                 वॉर्डनच्या वर्गात जाण्याचे नाकारल्यामुळे मी त्यांची नावडती विद्यार्थिनी झाले. त्या शालेय प्रार्थनांच्या संचालिका असल्यामुळे ' तुझा आवाज चांगला नाही. तू गाणे म्हणायचे नाहीस ' असा हुकूम  सोडून त्यांनी मला मागे उभे केले. 
                अजूनही माझ्यात हा न्यूनगंड घर करून राहिलाय, इतरांसमोर भजन गाताना आजही मला भीती वाटते. 
                माझी चुलत बहिण सरोजिनी माझ्याच शाळेत शिकत होती. तिने मला खूप मदत केली. ती माझ्याहून पाच वर्षांनी मोठी होती. ती नेहमी माझे कुरळे केस विंचरून वेणी घालून देई. त्यामुळे मला तिचा खूप आधार वाटत असे. दोन वर्षांनी तिने शाळा सोडली आणि मी पुन्हा एकटी पडले. तोपर्यंत मी लहान मुलांचे वसतिगृह सोडून मोठ्या मुलांच्या वसतिगृहात राहायला आले. इथली मुले वयाने मोठी असल्याने समजूतदार होती त्यामुळे मला त्यांचा तितकासा त्रास होत नसे. 

उर्वरित मजकूर पुढील भागात .....

जय साईराम

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

 

सुविचार

               " प्रेम निस्वार्थ, निरपेक्ष आणि शुद्ध असावे , त्यामध्ये जराही अमंगलतेचा अंश नसावा . "

प्रकरण दुसरे

अंकुर पुढे सुरु

                सुट्टीत घरी गेले की आईला आणि आजीला हे सांगून मी अधिकच रडत असे. मी माझ्या वडिलांच्या देशहितवादी तत्वांचे अनुसरण केले पाहिजे, असे सांगून त्या माझी समजूत घालत असत.
                  शाळेमध्ये मला खूप अशक्तपणा आला. झोपण्याच्या हॉलचा जिना चढून जाणेही मला कठीण होऊ लागले. इतर मुलांकडून मिळणाऱ्या वागणुकीमुळे मला चिंतारोग जडला आणि तो वाढतच गेला. मी प्रथम पाचवीत प्रवेश घेतला तेव्हा हे सर्व घडले. जिना चढावा लागू नये म्हणून मला शिक्षकांनी खाली झोपण्यास सांगितले. तळमजल्यावर चार खोल्या होत्या, एक वॉर्डनची  , दोन शिक्षकांसाठी व एक कोठीची खोली. मला त्यांनी कोठीच्या खोलीत झोपण्यास सांगितले. मला इतरांपासून तोडल्यामुळे मी एकटी पडले. इतर मुले कोठीच्या खोलीत येऊन आनंदाने खाऊ खात आणि मी मात्र मागे नुसती उभी राहून त्यांच्याकडे पहात असे. रात्री मला खूप भीती वाटत असे. मग मी माझा बिस्तरा त्या खोलीत झोपणाऱ्या स्वयंपाकीणबाईच्या जवळ सरकवून घेत असे. 

उर्वरित मजकूर पुढील भागात ..... 

जय साईराम

                
           

ॐ श्री साई वसंतसाईसाय नमः 

सुविचार 

           " जन्माआधी भाव अवकाशामध्ये निराकार अवस्थेमध्ये भरून राहिलेले असतात व ते योग्य पात्र, वेळ, स्थान आणि मातापिता यांचा शोध घेतात. एकदा का भावनांना योग्य ते पात्र मिळाले की आत्मनिवासी परमेश्वर त्यामध्ये प्रवेश करतो."

प्रकरण दोन 

अंकुर

" मी कृष्णाखेरीज अन्य कोणाशीही विवाह करणार नाही."

                 आमच्या गावात फक्त पाचवीपर्यंत शाळा असल्यामुळे दहाव्या वर्षी शिक्षण संपत असे. पुढील शिक्षणासाठी मुलांना शहरात पाठवले जाई. मी पाचवीत गेले तेव्हा माझे वडील तुरुंगात होते. मला मदुराईच्या शाळेत घालण्यासाठी त्यांनी त्यांच्या मित्रांना माझ्या आईला मदत करण्यास सांगितले. मी OCPM हायस्कूलमध्ये प्रवेश घेतला. मला होस्टेलमध्ये रहावे लागले. यापूर्वी मी घरापासून दूर कधीच राहिले नव्हते. या नव्या विश्वात मला फार एकाकी वाटू लागले. 
                 ज्युनियर होस्टेलमध्ये मुले, माझ्या जाड्याभरड्या गोणपाट्यासारख्या खादीच्या कपड्यांकडे पाहून मला चिडवत असत. ते म्हणत, " अच्छा, तू त्या पंचा नेसणाऱ्या गांधींची अनुयायी आहेस नाही का !" त्यामुळे माझ्यात न्यूनगंड निर्माण झाला. मुलांनी चिडवले की मी रडत असे. धोब्याकडून कपडे आले की मुले माझे कपडे धरून ओरडत, " हा जुना गोणपाट कोणाचा ? अरे हा तर त्या रडूबाईचा !" 

उर्वरित मजकूर पुढील भागात ..... 

जय साईराम